GEORGO DANDIN. – Mi poven fariska furiose! Kom! Mie sposino ne
esten mie sposino?
S-ino DE SOTENVILLE. – Si, nose bofilo. elu esten vue sposino; sed vu
ne deven permesa al vu noma elu sik; vu povun fara ho, se vu estun
sposigate kum persono de vue klaso.
GEORGO DANDIN, al su ipsu. – A, Georgo Dandin, ubu vu insovigin!
(Laute.) He, mi vu peten, lasan por momento flanke vue
gentilomito e permesan, ke mi parolan al vu, kom mi poven. (Al su
ipsu). Diablo prendan omne hik malbenedikate ceremonii! (Al
S-ro De Sotenville.) – Mi diren donku al vu, ke mi esten malkontente de
mie sposisko.
S-ro DE SOTENVILLE. – E kauso, mie bofilo?
S-ino DE SOTENVILLE. – Kvo! Parola talemaniere de afero, el kvu vu
eltirin tale grande profiti!
GEORGO DANDIN. – E kvale profiti, sinjorino, se sinjorino
absolute vulen inmiksa su? Historio estin ne malbone por vu, nam sine
mi vue aferi – vulan pardona mi – estin tre kaduke, e mie mono
servin por stopa tre rimarkeble trui; sed mi. kvo mi profitin,
mi peten vu? solu plulongigo de mie nomo, nam inloku “Georgo
Dandin” mi ricevin de vu titlo “sinjoro De La Dandinière”.
S-ro DE SOTENVILLE. – Num vu kalkulen kom nulo, mie bofilo,
honoro, ke vu parentiskin kum domo de Sotenville?
S-ino DE SOTENVILLE. – E kum domo de la Prudoterie, el kvu
mi haven honoro devena; domo, in kvu anku virine linio
gentilomigen, e kvu, gratie al is bele privilegio, faron vue infanti
gentilomi?
GEORGO DANDIN. – Si, tre bone, mie infanti eston gentilomi, sed
mi eston trompate koko, se on ne faron ordo.
S-ro DE SOTENVILLE. – Kvo vu vulen dira, mie bofilo?
GEORGO DANDIN. – Mi vulen dira, ke vue filino ne konduiten sik,
kom sposino deven konduita, e ke elu faren aferi, kvu esten
kontrue al honoro.

Advertisements