GEORGO DANDIN. – Nu, num vu plenumin vue komisio?
LUBIN. – Si; mi trovin ibu alikve Klaudino, kvu statim in une
momento komprendin, kvo mi vulen, e inkondukin mi al sue
mastrino.
GEORGO DANDIN, al su ipsu. – A, fripone serventino!
LUBIN. – Al diablo! Is Klaudino esten tute bele; elu akirin
mie amo, e ho solu dependon de elu, ke nos fariskan gesposi.
GEORGO DANDIN. – Sed kvale respondo donin mastrino al is
sinjoro kortegulo?
LUBIN. – Elu ordonin, ke mi diran al lu… Atendan, mi ne szien, num
mi bone memoren omno ho… Elu dirin, ke elu esten al lu tre gratie
por amo, kvu lu haven por elu; sed pro elue sposo, kvu esten strange
homo, lu gardan su, ke on ne rimarkan id; e ke on devon pena
trova alikve remedo, ke ilu povan ambi parola inter su.
GEORGO DANDIN, al su ipsu. – A, pendiginde virino!
LUBIN. – Al diablo! Eston tre amuse, nam sposo mem ne suspekton
sekretei; id esten maksu bone; e lu havon longe
naso kum sue jalusito. Ne vere?
GEORGO DANDIN. – Certe vere.
LUBIN. – Adiu! Tenan boko fermate. Konservan bone
sekreto, ke sposo szian nulo.
GEORGO DANDIN. – Si, si.
LUBIN. – Kvo koncernen mi, mi sembligon, ke mi szien nulo.
Mi esten grande astutulo, e nemo povon dira, ke mi haven alikve
relato al afero.

Advertisements