SZENO DUE

GEORGO DANDIN, LUBIN.

GEORGO DANDIN, al su ipsu, vidente, ke Lubin eliren el lue domo. –
Kvo, al diablo, is sineutilulo farin ce mi?
LUBIN, al su ipsu, rimarkente Georgo Dandin. – Ekcu alikve homo
observen mi!
GEORGO DANDIN, al su ipsu. – Lu ne kongnosten mi.
LUBIN, al su ipsu. – Lu suspekten alikvo.
GEORGO DANDIN, al su ipsu. – A, lu forte genen su saluta.
LUBIN, al su ipsu. – Mi timen, ke lu ne rakontan al alikvu, ke lu vidin
mi elirente el ibu.
GEORGO DANDIN. – Bone dio!
LUBIN. – Vue servento!
GEORGO DANDIN. – Vu ne esten de ic, al mi semblen?
LUBIN. – Ne, mi venin ic solu por vida dimanue festo.
GEORGO DANDIN. – Efektive? diran, mi peten, vi venen de ibu el domo?
LUBIN. – Ts!
GEORGO DANDIN. – Kvo?
LUBIN. – Silentan!
GEORGO DANDIN. – Kvo donku esten?
LUBIN. – He, nu! Vu ne deven dira, ke vu vidin mi elirente el ibu.
GEORGO DANDIN. – Por kvo?
LUBIN. – Mie Deo! nam…
GEORGO DANDIN. – Por kvo donku?
LUBIN. – Mallaute! mi timen, ke on askulten nos.
GEORGO DANDIN. – Tute ne, tute ne!
LUBIN. – Mi antu momento parolin kum mastrino de habitejo, in komisio
de un sinjoro, kvu faren al elu ame okleti; e esten nezese,
ke on ne szian id. Vu komprenden?

Advertisements